Stanisław Adamski (1875-1967) był duchownym rzymskokatolickim, działaczem społecznym i propagatorem spółdzielczości. W swoim działaniu potrafił łączyć misję duszpasterską z intensywną aktywnością na polu spółdzielczości, zajmując się propagowaniem nowoczesnych kooperatystycznych form gospodarowania oraz krzewieniem patriotyzmu pod zaborami.
Stanisław Adamski urodził się 12 kwietnia 1875 roku w Zielonegórze, zmarł 12 listopada 1967 roku w Katowicach. Był jednym z głównych propagatorów tzw. wielkopolskiego systemu spółdzielczego, w tym Banków Ludowych, które wspierały polskie przedsięwzięcia gospodarcze. Zasłużył się nie tylko jako poseł na Sejm Ustawodawczy (1919-1922) oraz senator (1922-1927) z ramienia Chrześcijańskiej Demokracji, ale także jako Naczelnik Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej oraz współorganizator wojska polskiego podczas Powstania Wielkopolskiego. Po ks. Auguście Szamarzewskim oraz ks. Piotrze Wawrzyniaku został trzecim z kolei z „wielkich” Patronów Związku Spółek Zarobkowych i Gospodarczych z siedzibą w Poznaniu. Tuż przez odzyskaniem przez Polskę niepodległości, jeszcze w dniach 3-4 czerwca 1918 roku, był jednym z dwóch głównych organizatorów tzw. Pierwszej Konferencji Przewodników Polskiej Kooperacji, mającej za zadanie przede wszystkim ustalić kształt spółdzielczości już w warunkach wolnej Polski,
O jego innych zasługach, zwłaszcza dla rolnictwa i lokalnych społeczności warto przeczytać artykuł tutaj.
