W okresie międzywojennym w jednostkach i garnizonach wojskowych od 1919 roku powstało coś, czego wzorem były rozwiązania zachodnioeuropejskie: spółdzielczości wojskowej. Chodziło o uporządkowanie działalności zaopatrzeniowej, zwłaszcza w zakresie aprowizacji najpierw oficerów, a potem i „zwykłych” wojskowych, czym wcześniej zajmowały się różne spółki komercyjne. Spółki te świadczyły żołnierzom drogie i często niezadawalające jakościowo usługi, stąd potrzeba działania spółdzielni była oczywista.
Związek Rewizyjny Spółdzielni Wojskowych (w którym obchodzenie „Gwiazdki” przedstawiamy na zdjęciu) powstał w 1923 roku w Warszawie. Celem było powołanie specjalnej, spółdzielczej jednostki działającej w Wojsku Polskim o charakterze nadzorczym nad istniejącymi już spółdzielniami sieci spożywczej i wydawniczej oraz promowanie idei spółdzielczych pośród członków spółdzielni wojskowych. Tak jak i powołanie spółdzielczości w wojsku, tak i statut nowego związku rewizyjnego musiał zostać ogłoszony w wojskowym „Dzienniku Rozkazów”. Na dzień 31 grudnia 1936 roku do Związku należało już 240 spółdzielni wojskowych działających w poszczególnych jednostkach. Początkowo istniały tylko w pułkach i korpusach oficerskich. Także w spółdzielczości wojskowej odbywały się merytoryczne szkolenia.
Pozostaje wyrazić tylko żal, ze po II Wojnie Światowej nie udało się już odtworzyć spółdzielczości wojskowej.
Więcej jeszcze o społdzielczości wojskowej można przeczytać tutaj.
